A Life
Saben dina ana udan dadi abot. Sederas nangis Mudhun ing sandi pipi. Piye wae sanadyan urip dadi ngeselake kanggo manggon, nanging sikil isih bisa kanggo nerusake. Dadi kesel kuping iki krungu chatter saka tuwane sing tansah Sue kula kanggo mengkono iki lan sing, latar padha tansah padha. Ya, marga mangsa kula. Apa bisa dadi selfishness? Aku tau pengin ngerti apa sing dikarepake dening wong tuwane kanggo kula. Nanging ing atiku aku wis ngandika tansah lan prajanji, "sabar karo Bapak lan ibu kawula, aku nyoba kanggo nggayuh goal ing sandi dhewe. Aku mbalela marang kowe amarga aku ora ngrungokake, nanging aku pengin nuduhake kanggo bapa aku bakal sukses kanggo gumunggung ing sampeyan ing cara dhewe. "Kula langkah sikil kanggo ninggalake omah, Padhang ing atine.
Kadang aku bingung dening apa Aku weruh. wong ala tansah seneng, kok wong apik ora? wong lanang ala sing tansah ing ndhuwur, apa wong apik kang bullied? Apa urip ora padha kaya aku mikir? Life angel. Ya, iku angel yen kita terus nelusuri kaadilan a. Apa aku ora urip kanggo mbukak liwat kabeh alangan sing? Gusti Allah mirsa carane karakter kita. Seng sabar, sing tombol. "Sabar iku ora gampang!" Mungkin aku krungu saka wong watara kula, "Iku bener, iku ora sabar gampang. Nanging nalika kita isih bisa sabar kok ora? Ya, tengen! "Aku muttered kanggo aku.
Sabar ana wit ibaratkan, sanadyan angin terus kanggo ngeculaké godhong sing nanging wit ora nyalahke angin lan isih cukup kuwat kanggo inggil. Malah yen kita saya babras, ikhlaslah yen Gusti mangerténi kabeh, kabeh ana wektu nalika mangan semut manggon manuk. Nanging nalika manuk mati, manuk bakal kesel dening semut. Salah wit bisa nggawe mayuta-yuta cocog, nanging siji matchstick bisa ngobong yuta wit. Iku ora padha? We saiki ing bumi iki minangka pemain lan wong-Lah wis katuntun. A cara dalan cocok kita arep kanggo pindhah liwat. Nalika iku path bener, yen ora path sing kita wis liwat iku salah banjur ana kudu crita kapisah mengko.
Kula mate terus mudhun ing dalan kang urip, akèh angka urip sing aku bisa. Ing lorong aku ketemu cah 10-taun-lawas bebarengan karo sadulur sing 5 taun. Kula langkah sikil nganti wong-wong mau, aku takon cah wadon sethitik. "Apa ane alih cening ing lorong sepi iki? Kasihan sadulurmu. Endi tuwane? "Nanging cah wadon sethitik iki bisu, ora njawab pitakonan sandi. Aku ndeleng pasuryan wiwit sedih, nangis dumadakan wutah. Padha mlayu kanggo kula, dumadakan hugged kula lan aku miwiti kanggo ngomong. "Hey, kena apa kowe nangis? Cukup ngomong, aja wedi. "Aku takon maneh, karo, wiping dheweke nangis.
" We lagi kene looking for ibu lan bapak, kita tindak saka ngarep amarga kita ora kejawab ibu lan bapak. "Nangis maneh mili, dadi iya karo kula. Dadi metu padha urip ing Panti sing ora patiya adoh saka lorong sing nyawiji kita. Padha ing panelusuran kang rama lan kang ibu, padha ora kejawab tuwane, nanging ora ngerti ngendi kanggo katon. "Ayo, kowé dikawal kula bali kanggo Panti ing. ibu Nursing kudu wis kuwatir bab sampeyan. "Aku ngganti subyek lan aku ngajak wong bali. Sebab aku ora ngerti apa aku kudu ngomong liyane. Aku banget menowo karo raos, nanging aku ora pengin nggawe wong malah luwih susah amarga kabeh pitakonan sandi mengko.
Senadyan rawuh ing Panti, bener Nursing para ibu alangan kanggo golek wong loro. Aku weruh kuatir ing pasuryan sing tuwa. "Sorry ibu, apa padha Panti iki?" Pitakone lan Aku ngandika marang asal wadon.
"Oh sandi Allah, Rani lan Reno." Nalika La wong loro, "Alhamdulillah sing bali le." Sukur saka wong wadon tuwa kang banget mrihatinake anak lan anak wadon Foster. "Oh, jeneng iku Rani lan Reno." Aku ngandika marang aku.
"Kowe iku sapa, putra?" Pitakone ibu ngarep kanggo kula.
"Aku Santi ibu, aku ketemu Rani lan Reno nangis ing persimpangan lorong ana." Mrs Panti esem ing kula.
"Sedhela Aku dikawal Rani lan Reno kanggo kamar pisanan. "
" Matur nuwun cak apik. "ngandika Rani lan Reno mlayu menyang kula karo kamar sing Rani lan Reno, esem ing kula.
Ora aran nangis dripping nalika aku weruh wong eseman. Carane pilunya urip, padha isih bisa eseman nalika pitakonan dheweke ngendi rama lan ibu ana. Lan nalika aku sesambat lan atiku dadi perih "Ana ngucapke matur nuwun aku. Kang isih nduweni rama lan ibu sing njupuk care saka kula, nanging aku isih babras karo selfishness sandi. Ahhh bodho Aku. "Getun atiku. Aku weruh nursing ibu bali mlaku-mlaku menyang kula. Aku ngilangke nangis sandi, Nursing para ibu lungguh ing jejere kula lan ngandika marang aku
: "Santi, matur ka
Sedang diterjemahkan, sila tunggu..
